Van vastzitten en vastlopen naar beweging, richting en verandering met NLP

Er zijn momenten in het leven waarop je voelt dat je vastzit.
Niet omdat je niets doet, maar juist omdat je zóveel denkt, voelt en probeert dat er geen beweging meer lijkt te ontstaan.

Misschien herken je het.
Je bent iets kwijtgeraakt wat belangrijk voor je was — een relatie, een toekomstbeeld, je gezondheid, een baan of een diep gevoel van zekerheid.
En terwijl de wereld om je heen doorgaat, voelt het alsof jij bent vastgelopen.

Je wilt vooruit, maar weet niet hoe.
Je rouwt om wat er niet meer is.
Je strijdt met wat er nu is.
En tegelijkertijd verlang je naar richting — naar een nieuwe versie van jezelf.

Bij rouw hoort ook het besef dat het verdriet voortkomt uit liefde en dankbaarheid voor wat er is geweest.
De pijn zit vaak niet alleen in het verlies, maar in het koesteren van herinneringen die nu niet meer in het hier en nu gemaakt kunnen worden.

Voor mij kwam dat punt afgelopen december. Ik besloot mijn relatie te beëindigen na zes jaar. Geen impulsief besluit, maar een pijnlijk en zorgvuldig proces.

Iemand schreef mij in die periode: “Alles wat niet meer past, gaat niet mee naar het volgende jaar.”
Zoals een slang die niet langer in zijn oude huid kan blijven.

Die metafoor raakte me diep. Niet omdat hij het mooier maakte, maar omdat hij waar was.
Er zijn momenten waarop blijven pijnlijker is dan loslaten. Waarop je voelt: als ik nu niet voor mezelf kies, raak ik mezelf verder kwijt.

Rouw is rauw – wanneer wegkijken niet meer lukt

Rouw is rauw.
Het is verlies voelen terwijl je hoofd misschien al verder wil.
Het is erkennen dat iets voorbij is, terwijl een deel van jou nog strijdt tegen die realiteit.

Wat me in de voorafgaande periode opviel, is dat alles wat ik lang had kunnen wegdrukken, zich niet langer liet negeren. Alsof het leven zei: kijk — nu!

Misschien herken je dat ook. Dat je diep vanbinnen al weet dat een situatie niet klopt, maar dat erkennen voelt als falen.
Of als verlies. Of als het definitieve einde van een droom.

Het lastige is: wat je eenmaal écht hebt gezien, kun je niet meer ont-zien.
En dat vraagt iets van je. Verantwoordelijkheid. Moed. En vaak ook rouw.

Voor mij werd dit opnieuw het moment om alles wat ik anderen jarenlang heb geleerd, ook zelf weer toe te passen.
Niet omdat ik het perfect kan, maar omdat ik wist: hier ligt de beweging.

Op weg naar de nieuwe versie van mezelf — niet als beter mens, maar als nieuwer mens.

De Weg – zeven stappen als innerlijk kompas

In mijn luisterboek gebruik ik de metafoor van de Weg.
Deze 7 stappen vormen geen strak stappenplan, maar een innerlijk kompas voor momenten waarop je vastloopt en opnieuw richting zoekt.

Niet om alles meteen op te lossen. Maar om weer beweging te ervaren wanneer je het even niet meer weet.

• 
• 
• 

Stap 1 – Je doel bepalen als je moe bent en verlangt naar rust en harmonie

De eerste stap is het bepalen van je doel. En dat klinkt eenvoudiger dan het is.

Want wat wil je, als alles wat vanzelfsprekend was is weggevallen?
Wat verlang je als je vooral moe, boos of verdrietig bent?
Wat kies je, als je lange tijd vooral bezig bent geweest met aanpassen, zorgen en dragen?

Voor mij werd het verlangen helder: leven in rust en harmonie.
Leuke dingen doen met leuke mensen, zoals mijn geweldige vrienden en kinderen.
Zakelijk mijn successen weer oppakken, waar ik ze jaren geleden heb laten liggen.
Bovenal: goed voor mezelf zorgen en mijn eigenwaarde weer een boost geven.

De afgelopen jaren heb ik mijn focus sterk verlegd naar de zakelijke beslommeringen van een ander.
Was geven en nemen uit balans geraakt vanuit een magische liefde. Nu wil ik mijn aandacht weer richten op mezelf.

Wat heb jij teveel of te weinig gedaan waardoor je nu voelt dat je dit wilt veranderen? En wat is dan jouw doel?
Misschien herken je dat je soms zo van je eigen pad kunt afdrijven.
Dat je dingen doet die vooral goed blijken te zijn voor een ander, terwijl jijzelf met lege handen lijkt te staan.

Ik verwijt mezelf dat niet meer. Ik zie het als loyaliteit en liefde. Maar ook als een les.
Want verlangen negeren heeft altijd een prijs.

Mijn doel is niet groots of meeslepend. Het is simpel: van chaos naar rust. Van hectiek naar stabiliteit.
Niet door harder te werken, maar door oude overtuigingen los te laten — zoals het idee dat ik liefde of succes moet verdienen door mezelf voorbij te lopen.

En wat is jouw doel voor het komende jaar?
Dus wat wil jij veranderen — of misschien juist behouden wat er al is? Ook dat is een prachtig streven. Dankbaarheid is misschien wel de snelste weg naar geluk.

Stap 2 – Je innerlijk kompas: missie, waarden en verlangen

De tweede stap gaat over je grotere kompas.
Over je hogere doel, je missie, je waarden en het diepere verlangen dat onder je keuzes ligt.

Voor mij betekent dit leven en werken vanuit inspiratie. Mensen aanmoedigen om zélf stappen te zetten. Niet door oplossingen aan te reiken, maar door handvatten te geven waarmee gedrag blijvend kan veranderen.

Wat mij helpt om deze stap scherp te krijgen, is meditatie. Ik heb ooit bij een taoïstische school geleerd om de ‘gouden draad’ te activeren, en daar maak ik nog steeds dankbaar gebruik van. Ook luister ik graag naar de meditaties van Joe Dispenza, die mij helpen mijn denken stil te zetten en ruimte te maken voor wat er écht toe doet.

Hoe past jouw verlangen in het grotere geheel van jouw leven?
Waar ben je misschien te ver afgedreven van wie je in essentie bent?

Stap 3 – Waar sta je nu: accepteren, rouw verwerken en stoppen met vechten

Dit is voor veel mensen de lastigste stap: accepteren waar je nu staat.

Zeker als je hier liever niet had willen zijn.
Na een scheiding.
Bij verlies of rouw.
Wanneer je gezondheid je inhaalt of een toekomstbeeld verdwijnt.

Acceptatie wordt vaak verward met opgeven.
Maar in werkelijkheid is het stoppen met vechten tegen wat er al ís.

Onder die weerstand ligt vaak de angst dat de situatie dan zo vervelend blijft — en dat willen we niet.
Toch is juist het loslaten van die strijd vaak de eerste beweging die ruimte maakt voor verandering.

Wat mij helpt, is mezelf steeds terugbrengen naar het hier en nu. Via mijn lichaam. Wandelen. Schrijven. Muziek luisteren. Stilte opzoeken.
Creatieve processen zoals schilderen, zingen of dansen zijn ook enorm helend. Net als sporten, tuinieren of een fijne massage.

Alles wat je helpt om weer in het nu te komen, helpt bij het verwerken van rouw en het vinden van nieuwe richting.

De metafoor van Google Maps

Iemand vertelde mij ooit deze metafoor die ik treffend vind als het gaat om accepteren van je huidige situatie.

Als je ergens naartoe wilt, vraagt Google Maps eerst: waar ben je nu? Je typt dan je huidige locatie in.
Maar wat nou als je niet bereid bent om je huidige locatie door te geven, omdat je  niet wilt accepteren dat je daar nu (nog) staat?
Zonder dat kan er geen route worden berekend.

Zo werkt het ook in het leven.
Zolang je niet accepteert dat je nu misschien op ‘Rotweg 5’ staat, kun je nooit aankomen op ‘Geluksweg 1’.

Acceptatie is geen eindpunt.
Het is het begin van verandering.

Stap 4 – Relatie vergif, angst en bewustwording

Verandering begint met bewustwording.
Niet van wat de ander doet, maar van wat jij zelf bent gaan doen.

In relaties — privé en op het werk — ontstaan gemakkelijk destructieve patronen. De Amerikaanse relatietherapeut John Gottman noemt dit relatie vergif: beschuldigen, verdedigen, cynisme en terugtrekken.

Deze patronen ontstaan vaak uit angst en onmacht. Het herkennen ervan is pijnlijk, maar ook bevrijdend.

Stap 5 – Begrijpen waar gedrag vandaan komt met familieopstellingen

Wanneer de druk toeneemt, vallen we terug op oude patronen die vaak hun oorsprong hebben in onze jeugd.

Het boek De Fontein van Els van Steijn beschrijft helder hoe familiesystemen werken en waarom mensen soms niet op hun plek staan.

Via familieopstellingen, systemisch werk of begeleiding door een systemisch coach wordt deze onderstroom zichtbaar.
Niet om te blijven hangen in het verleden, maar om te begrijpen, te erkennen en los te laten.

Ook deze systemische basis komt terug in mijn luisterboek.

Stap 6 – Coping en overlevingsgedrag: de eilanden voor de kust

Wanneer we niet meer in onze eigen kracht staan, schieten we in overlevingsgedrag.
Copingstrategieën die ooit hielpen, maar ons nu vastzetten. Ik noem ze in mijn boek “eilanden voor de kust”, want je bent dan allang niet meer in jouw autonome ik-kracht, maar verloren geraakt op een zogenaamd eiland. Aangespoeld vanuit de systemische onderstroom van oude familie dynamieken.

Eilanden met namen als: ik doe het zelf wel, ik trek me terug, ik wil erkenning, ik zeg maar niets, ik maak er een grap van, ik leid mezelf af, ik moet hard werken om liefde te verdienen. En zo zijn er duizenden eilanden te noemen van onhandig gedrag als overlevingsmechanisme.

Deze eilanden voelen soms veilig, maar houden je weg van de Weg.
Het lastige is dat dit gedrag besmettelijk werkt: het activeert automatisch het gedrag van de ander.

Bewustwording is hier de eerste stap. Verandering is de tweede.

Stap 7 – Terug naar je hulpbronnen: verandering met NLP

Een van de uitgangspunten van NLP is dat ieder mens beschikt over hulpbronnen.

Verandering vindt plaats in het hier en nu.
Dankbaarheid, meditatie en het toepassen van NLP helpen om nieuwe patronen te ontwikkelen.

Er zijn prachtige NLP-opleidingen waarin je deze vaardigheden leert, totdat ze onbewust bekwaam worden en je ze vanzelf toepast in je dagelijks leven.

Alles komt samen

Alle thema’s uit deze blog — rouw, acceptatie, relatievergif, patronen, systemisch werk en NLP — komen samen in mijn NLP luisterboek Op weg naar de nieuwe versie van jezelf.

Tot slot

Ik ben heel benieuwd naar jouw ervaringen.
Waar loop jij vast?
Wat herken je?
En wat helpt jou om weer richting te vinden?

Door ervaringen te delen, maken we samen de wereld een stukje lichter.
En licht — dat kunnen we allemaal goed gebruiken in deze donkere dagen, toch?

Laat gerust een reactie achter of stuur me een bericht.